Dokuz Numaralı Otobüsle Cennete Bir Yolculuk, LEO BOSTA

esesli1977 · 17-05-2008, 02:23 AM

Dokuz Numaralı Otobüsle Cennete Bir Yolculuk, LEO BOSTA)

Hayatı bir gerçek dost olmadan yaşamanın, en doyurucu ve en güzel insani tecrübelerin birinden mahrum kalma olduğu sanılır ve hepimiz de bunu kabulleniriz. İnsanlar yabancılar arasında yapayalnız yaşayıp ölüyor ve gerçek bir dost tecrübesini hiç anımsamıyorlar.
İnsanlar, birbirine yakın olmaya içgüdüsel olarak ihtiyaç duyarlar. Tanımadığımız kimseler, gündelik karşılaşmalarda kısa süreli birlikte bulunduklarımız vardır..Bir dost sahibi olmanın çok daha farklı bir yolu vardır. O da kutsal bir şeydir. Aristoteles dostluğu; ’iki bedende tek bir ruh’’olarak ifade etmiştir.
Dostlukta, birbirine bağlılığını uzun süre sürdürmüş iki kişi söz konusudur.Bu uzun süreye çelişkiler, neşe, mutsuzluklar ve değişiklikler girer. Onları sürdürmede pasif olabiliriz. Dostluğun sürekli çaba , ilgi ve dikkatle ayakta kalabileceğini unuturuz.
Bunca yıllık dostluk sevgisinden sonra dostumuzu kaybetmek çok acı olur. Ama hiçbir şey kalıcı değildir.
Sevgi de tıpkı hayatın kendisi gibi kapsayıcıdır.Onu tanımlamaya kalkıştığımız zaman bazen ona bir takım sınırlamalar getirdiğimizi fark ederiz.Ama yine de onu tanımlamaya kalkışmak mümkündür ve bunu yaparken de onu daha iyi anlayabiliriz.
Tek başımıza yar olamayız. Hepimiz daha büyük bir hikayenin parçalarıyız.Elbette ki biraz anlamaya çalışmamız fazla eleştirmeden biraz rehber olmamız mümkündür.
Hayal kırıklığı getiren bir tecrübe yaşamamış olanımız pek azdır.
Herkes kendi köpeğini ya da kendisini en güzel bulur.Onun farkındayız.En iyi kişilik ondadır ve en zekisi budur derler.İnsan davranışının getirdiği şaşkınlıklar da çok fazladır.
Bunların hepsinin gerisinde bir tek varsayım yatmaktadır. İnsanlar arasında ’’gülmek’’ kadar çok bağ kuracak pek az şey vardır.Gülmek, uluslararası bir anlamdır ve tercümeye ihtiyaç göstermez. Ciddi insanlara yalnız ciddi insanların hitap etmesi de şart değildir.

İnsanoğlunun en katı ve aşırı koşullarda en zalim kederlerde neşe bulabilmesine, vücutları kırıldığı halde ruhları yıkılmayanların hikayelerine hep hayranlık duyulmuştur. Ama çoğu zaman bize nasıl örnek olduklarını gözden kaçırırız.Hele de içimizde umutsuzlukların ardına saklananlar , bunu daha da çok kaçırırlar. Mutluluğu kovalamak belki de bizim en temel dürtümüzdür.Anayasalarda bile geçmektedir.Onu nasıl kovaladığımız hatta tanımını nasıl yaptığımız insanlardan insana değişmektedir. Belki de o zaman ona zor ulaşmamızın nedeni yalnız nasıl elde edileceğini bilmememizdir. En büyük sevinçlerimiz bile onlara karşı çıkıldığı anda kolayca yenilirler.
Her insanda iyilik vardır. Onu ortaya çıkarmak insanın kendisine düşer. Her şeyin bir hafif yanı vardır.İş onu aramaktır. Mutluluk arayışımız ve onu başkalarına verebilişimiz bizi sonunda kendimize döndürmektedir.Çünkü o zaman kendi içimizde sevinci ve neşeyi bulabilmekteyiz.

17-05-2008, 02:23 AM	#1
esesli1977 Administrator Üyelik tarihi: Mar 2008 Mesajlar: 6.320	Dokuz Numaralı Otobüsle Cennete Bir Yolculuk, LEO BOSTA Dokuz Numaralı Otobüsle Cennete Bir Yolculuk, LEO BOSTA) Hayatı bir gerçek dost olmadan yaşamanın, en doyurucu ve en güzel insani tecrübelerin birinden mahrum kalma olduğu sanılır ve hepimiz de bunu kabulleniriz. İnsanlar yabancılar arasında yapayalnız yaşayıp ölüyor ve gerçek bir dost tecrübesini hiç anımsamıyorlar. İnsanlar, birbirine yakın olmaya içgüdüsel olarak ihtiyaç duyarlar. Tanımadığımız kimseler, gündelik karşılaşmalarda kısa süreli birlikte bulunduklarımız vardır..Bir dost sahibi olmanın çok daha farklı bir yolu vardır. O da kutsal bir şeydir. Aristoteles dostluğu; ’iki bedende tek bir ruh’’olarak ifade etmiştir. Dostlukta, birbirine bağlılığını uzun süre sürdürmüş iki kişi söz konusudur.Bu uzun süreye çelişkiler, neşe, mutsuzluklar ve değişiklikler girer. Onları sürdürmede pasif olabiliriz. Dostluğun sürekli çaba , ilgi ve dikkatle ayakta kalabileceğini unuturuz. Bunca yıllık dostluk sevgisinden sonra dostumuzu kaybetmek çok acı olur. Ama hiçbir şey kalıcı değildir. Sevgi de tıpkı hayatın kendisi gibi kapsayıcıdır.Onu tanımlamaya kalkıştığımız zaman bazen ona bir takım sınırlamalar getirdiğimizi fark ederiz.Ama yine de onu tanımlamaya kalkışmak mümkündür ve bunu yaparken de onu daha iyi anlayabiliriz. Tek başımıza yar olamayız. Hepimiz daha büyük bir hikayenin parçalarıyız.Elbette ki biraz anlamaya çalışmamız fazla eleştirmeden biraz rehber olmamız mümkündür. Hayal kırıklığı getiren bir tecrübe yaşamamış olanımız pek azdır. Herkes kendi köpeğini ya da kendisini en güzel bulur.Onun farkındayız.En iyi kişilik ondadır ve en zekisi budur derler.İnsan davranışının getirdiği şaşkınlıklar da çok fazladır. Bunların hepsinin gerisinde bir tek varsayım yatmaktadır. İnsanlar arasında ’’gülmek’’ kadar çok bağ kuracak pek az şey vardır.Gülmek, uluslararası bir anlamdır ve tercümeye ihtiyaç göstermez. Ciddi insanlara yalnız ciddi insanların hitap etmesi de şart değildir. İnsanoğlunun en katı ve aşırı koşullarda en zalim kederlerde neşe bulabilmesine, vücutları kırıldığı halde ruhları yıkılmayanların hikayelerine hep hayranlık duyulmuştur. Ama çoğu zaman bize nasıl örnek olduklarını gözden kaçırırız.Hele de içimizde umutsuzlukların ardına saklananlar , bunu daha da çok kaçırırlar. Mutluluğu kovalamak belki de bizim en temel dürtümüzdür.Anayasalarda bile geçmektedir.Onu nasıl kovaladığımız hatta tanımını nasıl yaptığımız insanlardan insana değişmektedir. Belki de o zaman ona zor ulaşmamızın nedeni yalnız nasıl elde edileceğini bilmememizdir. En büyük sevinçlerimiz bile onlara karşı çıkıldığı anda kolayca yenilirler. Her insanda iyilik vardır. Onu ortaya çıkarmak insanın kendisine düşer. Her şeyin bir hafif yanı vardır.İş onu aramaktır. Mutluluk arayışımız ve onu başkalarına verebilişimiz bizi sonunda kendimize döndürmektedir.Çünkü o zaman kendi içimizde sevinci ve neşeyi bulabilmekteyiz.

Seçenekler
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder
Stil	Konuyu değerlendir
Normal Hybrid-Şeklinde gösterime geç Ağaç şeklinde gösterime geç	Konuyu değerlendir: